Lwów w 2026 — co się zmieniło po dwunastu latach i wojnie

Pojechałam do Lwowa po raz drugi w marcu. Pierwszy raz to było dwanaście lat temu, jeszcze studencka wycieczka, jeszcze przed wojną. Drugi raz — z tygodniowym pobytem, z lepszą znajomością języka i z chęcią zobaczenia, co się zmieniło. Dużo. I jednocześnie mniej, niż się spodziewałam.

Ten tekst nie jest klasycznym przewodnikiem typu „dziesięć rzeczy, które musisz zobaczyć”. To seria notatek z miasta, które jest jednocześnie europejską metropolią i miastem zaplecza wojny — i nie umiem tych dwóch warstw rozdzielić.

Dotarcie i logistyka w 2026

Najwygodniej autobusem z Krakowa lub Wrocławia — Flixbus i Pekaes mają codzienne kursy. Czas przejazdu z Krakowa to około 9 godzin, z Wrocławia 11. Przekraczanie granicy w Korczowej–Krakovets potrafi zająć od 30 minut do 4 godzin, w zależności od dnia tygodnia i sytuacji wojennej. Bilet w jedną stronę 130–180 zł.

Pociąg z Przemyśla do Lwowa to nadal najbardziej nostalgiczna opcja — przejście rekordowe poniżej 3 godzin, ale rozkład bywa zmienny. Przed jazdą sprawdzić uz.gov.ua. Auto własne odradzam — koszt OC dla Ukrainy, niewygoda parkowania w centrum, ryzyko alarmów drogowych. Lepiej zostawić w Przemyślu i stamtąd pociągiem.

Stare miasto — i co się zmieniło

Lwowski Rynek nadal jest jednym z najpiękniejszych w Europie Środkowej. Cztery kamienice, ratusz w środku, kawiarnie wokół. Co się zmieniło: ławki przed ratuszem są często zajęte przez żołnierzy w cywilu (na przepustkach lub po leczeniu w lwowskich szpitalach), w rogu rynku stoi instalacja przedstawiająca rosyjskie pociski znalezione w pobliskich miejscowościach, w drzwiach restauracji wisi cennik w hrywnach z notką, że prąd może wyłączyć się każdej chwili.

Wieczorami obowiązuje godzina policyjna od 23:00. Po 22:00 puste ulice są normą. Klubów, jakie pamiętałam z 2014, już nie ma — albo zamknięte, albo przeniesione poza centrum, daleko, w zaadaptowane piwnice. To miasto żyje wcześniej i kończy dzień szybciej.

Co warto zobaczyć

• Cmentarz Łyczakowski — nadal najbardziej intensywne miejsce w Lwowie. Polskie groby Konopnickiej, Zapolskiej, Grottgera, ukraiński grób Iwana Franki, plus dwie nowe kwatery żołnierzy poległych po 2022. Trzy godziny minimum.
• Katedra Łacińska i kaplica Boimów — barokowa perełka, mniej tłumna niż przed wojną. Wstęp wolny, datek mile widziany.
• Opera Lwowska nadal działa, w sezonie 2026 grają „Eugeniusza Oniegina” i „Carmen”. Bilety 200–500 hrywien (20–50 zł).
• Prospekt Szewczenki wieczorem — ulica, na której nadal czuć belle époque, mimo wojny.
• Muzeum Lwowskiej Manufaktury Czekolady — turystyczne, ale lokalsi też tam wpadają.

Kuchnia

Lwowska kuchnia jest mieszanką polską, ukraińską i żydowską z gęstym akcentem na barszcze i pierogi. Trzy miejsca, do których wracałam:

• Kryjówka przy ulicy Rynok — restauracja klimatyczna, w której kelnerzy „sprawdzają tożsamość” przy wejściu (klucz do menu). Trochę kabaretowo, ale z dobrym żurkiem na zakwasie żytnim.
• Pid Klepsidroju — restauracja w piwnicy z mocnymi pierogami i barszczem ukraińskim. Cena obiadu 150–250 hrywien (15–25 zł).
• Lwiwska Majsternia Szokoladu — na słodko, kawa z karmelem i czekoladowa rzeźba w głównej witrynie.

Czego się spodziewałam, a nie zobaczyłam

Spodziewałam się miasta w trybie kryzysowym — pustki, lęku, ciszy. Zastałam coś innego. Lwów żyje normalnie do około 21:00, potem zwija się i czeka. Alarmy lotnicze zdarzały się trzy razy w czasie mojego pobytu — ludzie zwykle nie schodzą do schronów, chyba że alarm trwa długo. Restauracje pracują na akumulatorach, kiedy prąd siada.

Nie zobaczyłam też masowych grup polskich turystów. W marcu 2026 język polski na ulicach pojawiał się sporadycznie, najczęściej u osób z misjami pomocowymi. Klasyczny lwowski weekend dla Polaka jeszcze nie wrócił. Ceny w restauracjach są dla nas symboliczne (3-daniowy obiad 80–100 zł), w hotelach też (porządny czterogwiazdkowy w centrum 250–350 zł za dobę).